आपले स्वागत आहे!

Archive for ऑक्टोबर 3, 2012

रुद्राक्ष ५

                               ॐ
      रुद्राक्ष
हा वृक्ष सदापर्णी असून वर्षभर पालवी फुटणे व काही पाने
गळून पडणे ही क्रिया अव्याहत पणे चालू असते.पिकणारे पान
प्रथम पिवळ्या रंगाचे होते व त्याचा रंग गडद होता होता नारिंगी
होतो.या अवस्थेपासून त्याची पानगळ सुरु होते; परंतु जी काही थोडी
पाने, काही काळ झाडावर च असतात त्यांचा रंग कॉफी च्या रंगा
सारखा दिसतो.
हिवाळ्यात म्हणजे नोव्हेंबर महिन्यात याला मोहोर म्हणजे फुले येतात.
ती येताना पानांच्या बगलेत गळून गेलेल्या उपपर्णाची जागी जमिनीकडे
लोंबणाऱ्या पुष्पमंजिऱ्या फुटतात व तेथे पुष्पगुच्छ तयार होतात.फुले
लहान व हस्तिदंती पांढऱ्या रंगाचे असतात व त्यांना मंद सुगंध ही असतो.
रातराणीच्या पुष्पगुच्छांशी यांची तुलना होऊ शकेल,
परंतु त्यांचा गंध रातराणी च्या फुलाच्या सुगंधा पेक्षा अंमळ
सौम्य असतो.लोंबणारे पुष्प गुच्छ पानांपेक्षा लहान असतात.
पाकळ्या लांबट आकाराच्या , पुढच्या बाजूस बोथट व झालरी प्रमाणे
मध्य भागातील विभागलेल्या असतात.पाकळ्यांचे देठ संदलां पेक्षा मोठे
असतात. पुष्पदलाची बैठक मांसल, सुरकतलेली व लावदार असते.पुंकेसर
व परागकोश देठरहित ३५ ते ४० पर्यंत असतात.
वृक्षाचे रोपण झाल्यापासून साधारणपणे फलधारणा
सात – आठ वर्षात होते. फळ गोलाकार व प्रथमवस्थेत
हिरवेगार असते.पूर्ण वाढलेले फळ रंग बदलून गडद निळ्या व
जांभळ्या रंगाचे होते. भोगोलिक परिस्थिती नुसार फळाचा
लहान – मोठा आढळतो.आपल्या महाराष्ट्रात फळाचा आकार २ ते २|| से.मी.
व्यासाचा पाहावयास मिळतो.फळ अश्मगर्मी बियुक्त असते. बी व वरचे सालात
पातळ गराचा थर असतो.तो चवीला आंबट गोड व तुरट लागतो.या गरात बरेच
औषधी गुणधर्म सामावलेले आहेत. या गराच्या खाली कठीण पृष्ठभागाची,
खडबडीत बी असते, तोच ‘ रुद्राक्ष ‘ होय. फळाचा पृष्ठभाग जरी गूळगुळीत असला
तरी आतील बी खडबडीत व टणक असते. त्यात कोणतीही सुसंगती नसते आणि
म्हणून च कोणतेही दोन रुद्राक्ष एकसारखे असत नाहीत. जेथे फळाचे देठ असते तेथे
बिला छिद्र असते. त्याव्दारे रुद्राक्षा च्या आतील भागांचे पोषण होते.या छिद्रा पासून
बीवर पाच अर्धगोल खाचा सुरु होऊन त्या खालच्या बाजूस पुन्हा एकत्र येऊन मिळतात.
यालाच रुद्राक्षा चे ‘ मुख ‘ असे संबोधतात.

                    DSCF2991

रुद्राक्ष ४

                              ॐ
      रुद्राक्ष
ब्रह्मदेवच यातून आपल्याला मुक्त करेल असे देवांना वाटले
व तसे ते त्याला शरण गेले.देवांचे गाऱ्हाणे ब्रह्मदेवाने ऐकून घेतले ;
परंतु त्रिपुरासुरांना पराजित करण्याचे सामर्थ्य आपल्यात नाही,असे
स्पष्ट केले. तेव्हा ब्रह्मदेवासह देव भगवान विष्णूला शरण गेले. त्यानेही
असमर्थता प्रगट केल्यावर त्या सर्वांनी कैलासाधिपती भगवान शंकरांना
साकडे घतले.त्यांनी तारकासुरांचा vadha करण्याचे आश्र्वासन उपस्थितांना दिले.
युध्दाची पूर्वतयारी म्हणून देवांनी एक दिव्य धनुष्य बाणांसह सिध्द केले.
या युध्दात पृथ्वीच्या रथाचे सारथ्य करण्यासाठी ब्रह्मदेव सज्ज झाले.
पर्वतांचे धनुष्य व समुद्राचा बाण घेऊन भगवान शंकर रथारूढ झाले.
विष्णूनेही एक दिव्य बाण निर्माण करून तो भोलेनाथांच्या भात्यात ठेवला.
तथावकाश भगवान शंकर देवसेनेसह हिमालयाच्या
शिखरांवर दिमाखात तळपणाऱ्या अभेद्द त्रिपुरांसमोर उभे
ठाकले.मयासुराने तीन पुत्र नाडीन्मल,तारकाक्ष व कमलाक्ष ही
युध्दाला सज्ज झाले.रणदुंदुभींच्या गजरात युध्दाला तोंड फुटले.
दोन्ही पक्षांकडून एकमेकांवर महाभयंकर अस्त्रांचा भडिमार
करण्यात आला. अखेर शंकरांनी रौद्र स्वरूप धारण करून
विष्णूने दिलेला दिव्य बाण धनुष्यावर चढविला आणि त्या
त्रिपुरांच्या दिशेने सोडला आणि राक्षससैन्यात हाहाकार माजला.
क्षणार्धात त्या बानातून निघालेल्या अग्निलोळात ती त्रिपुरे हजारो
असुरांसह जळून भस्मसात झाली. अखेर देवांनी सुटकेचा नि :श्र्वास
सोडला.

                          DSCF2991

%d bloggers like this: